Mikayıl Müşfiq — «Yağış yağarkən»

Mikayıl Müşfiq XX əsr Azərbaycan poeziyasının görkəmli nümayəndəsidir və onun yaradıcılığında təbiət gözəlliyinə vurğunluq xüsusi yer tutur. «Yağış yağarkən» şeiri məhz belə bir təbiət lirikası nümunəsidir: burada şair yağışın yağdığı anı, təbiətin oyanışını və canlanmasını coşqun, sevincli bir ovqatla təsvir edir. Bu cür şeirlərdə insanın hiss və duyğuları ön planda olduğu üçün onlar lirik şeir (lirika) janrına aiddir. Şeirdə yaradılan təbiət mənzərəsi — yağış, bulud, torpaq, yaşıllıq kimi təbiət lövhələri — peyzaj, yəni təbiət surəti adlanır; peyzaj əsərdə yalnız fon deyil, həm də şairin ruh halını, sevincini əks etdirən vasitədir. Müşfiq «Yağış yağarkən» şeirində yağışı həyatverici, təbiəti təzələyən bir qüvvə kimi tərənnüm edir və oxucuda təbiətə məhəbbət, ona qayğı hissi oyadır. Beləliklə, şeir həm təbiət gözəlliyinin vəsfi, həm də təbiətlə insanın mənəvi bağlılığının ifadəsidir.