Sifət

Sifət əşyanın əlamətini, keyfiyyətini bildirən nitq hissəsidir və NECƏ? NƏ CÜR? HANSI? suallarına cavab verir. Cümlədə əksər hallarda isimdən əvvəl gəlir və onu izah edir: gözəl mənzərə, isti çay, hündür ağac. Quruluşuna görə sifət üç növə bölünür: sadə (gözəl, ağ, böyük), düzəltmə (duzlu, daşlı, ağıllı) və mürəkkəb (qırmızıyanaq, uzunsaç). Mənaca sifətlər əsli və nisbi olur: əsli sifət əşyanın əlamətini birbaşa bildirir (ağ, isti, böyük), nisbi sifət isə əlaməti başqa bir əşya ilə əlaqədə bildirir (dəmir qapı, daşlı yol, qızıl üzük). Sifətin dörd dərəcəsi var: adi (gözəl), azaltma (sarımtıl, göyümtül, gözəlcə), çoxaltma-şiddətləndirmə (ən gözəl, lap gözəl, qıpqırmızı, gömgöy) və müqayisə dərəcəsi. Sifət bəzən isimləşir (substantivləşir), yəni isim kimi işlənir. Məsələn: «Yaxşılar irəli çıxdı» cümləsində «yaxşılar» sifəti isimləşmişdir.