Heca və vurğu

Heca bir nəfəslə, bir dəfəyə deyilən səs və ya səslər toplusudur; hər hecanın mərkəzində mütləq bir sait olur. Bu səbəbdən söz neçə saitdən ibarətdirsə, bir o qədər hecadan ibarətdir: «a-na» iki, «mək-təb» iki, «ki-tab-xa-na» dörd hecadır. Quruluşuna görə heca yalnız saitdən (a-na), sait+samitdən (al-maq), samit+saitdən (su) və ya samit+sait+samitdən (qar) ibarət ola bilər. Azərbaycan dilinin öz sözlərində heca samitlə deyil, çox vaxt saitlə başlayır və iki samit yanaşı gəlmir. Söz vurğusu (qrammatik vurğu) sözdəki hecalardan birinin digərlərinə nisbətən qüvvətli deyilməsidir; Azərbaycan dilində vurğu, bir qayda olaraq, sözün son hecasına düşür (kitáb, gəlír, almá). Şəkilçilərin çoxu vurğunu öz üzərinə çəkir (kitáb → kitablár), bəzi şəkilçilər isə vurğu qəbul etmir (inkar -ma/-mə: gəlmə). Məntiqi vurğu isə cümlədə fikir baxımından önəmli sözün daha qüvvətli deyilməsidir. For example: «qələmlər» sözündə üç sait olduğu üçün üç heca (qə-ləm-lər) var və vurğu son «-lər» hecasına düşür.