Maqsud İbrahimbəyov — «Püstə ağacı»

Maqsud İbrahimbəyov müasir Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsidir; o, nəsr əsərləri ilə tanınır. Onun «Püstə ağacı» hekayəsi müharibə illərinin Bakısında, kiçik bir həyətdə baş verən hadisələri uşağın xatirəsi kimi danışır. Həyətin ortasında böyük, gözəl bir püstə ağacı bitir — o qədər böyükdür ki, kölgəsi ikinci mərtəbənin balkonuna düşür; uşaqlar onun altında oynayır, payızda püstələrini yığıb qonşular arasında bölürlər. Həyətə köçən kasıb, paltaryuyan bir qadın paltarları məhz bu ağacın kölgəsində yuyur və onun dibinə acı (kül) suyu töküb ağacı bir gecədə qurudur. Əvvəlcə uşaqlar qadına acıqlanır, lakin onun ağır həyatını, kədərini görüb ona rəhm edir; sonda pul yığıb yeni bir ağac əkməyi qərara alırlar. Əsərin əsas ideyası — təbiətə qayğısız münasibətin acı nəticələrini, eyni zamanda mərhəmət, rəğbət və məsuliyyətin insanı mənəvi cəhətdən böyütdüyünü göstərməkdir. Janrına görə bu əsər hekayədir: həcmcə kiçik, bir əsas süjet xəttinə, az sayda obraza malik nəsr əsəri. Bədii dildə epitet və bənzətmə kimi təsvir vasitələri ağac obrazını canlandırır.